25.09.2019

Pyszna biedakuchnia, czyli tradycyjny wielkopolski pyrczok


Jesień na prowincji to najtrudniejsza pora roku. Dni są coraz krótsze, a roboty do zakończenia prac polowych bardzo dużo. Trzeba zebrać plony. Jednym z najważniejszych był i jest ziemniak, który od XIX wieku się doskonale zadomowił na polskiej wsi. Są regiony, które bardziej niż inne są kojarzone z ziemniakiem. Nie pisze tu o Podlasiu, bo od tego regionu specjalistką jest Joanna Jakubiuk. Opowiem o pysznym fragmencie kuchni wielkopolskiej, z którym postanowiłam się dziś zmierzyć.

źródło: polona.pl

Tradycyjna kuchnia wiejska od XIX wieku opierała się na ziemniakach. We wszystkich zaborach, we wszystkich regionach ziemniaki wiodły prym. Były energetyczne, łatwe w uprawie, dzięki nim można było wykarmić zarówno ludzi jak i zwierzęta hodowlane. W zależności od regionu powstawały potrawy charakterystyczne dla danej społeczności. Charakteryzowały się sposobem przyrządzenia, dodatkami, przyprawami oraz nazwą. W województwie wielkopolskim powszechne jest używanie słowa pyra. Od tego słowa pochodzi też nazwa potrawy, jaka od pokoleń, po dzień dzisiejszy jest przygotowywana w Wielkopolsce, między innymi na terenach powiatu tureckiego.

Jest to pyrczok, danie z długa historią i tradycją.  W wydanej przez Turkowską Unię Rozwoju publikacji Zbiór Wyrazów dawnych i zapomnianych na ziemi Tura używanych, znajduje się definicja potrawy: „Pyrczak (także pyrczok) rodzaj tradycyjnego, pieczonego w brytfannie placka ziemniaczanego ze skwarkami; słowo określające także nazwę zwyczaju pieczenia pyrczaka na zakończenie kopania i zbioru ziemniaków.”[„Zbiór wyrazów dawnych i zapomnianych na ziemi tura używanych”, Turek 2015, s 46].

Pyrczok to nie tylko zwykła potrawa, ale funkcjonujące w określonym kontekście zjawisko. Tradycyjnie przygotowywało się go jesienią, w okresie wykopek. Na dawnej wsi, był to ważny czas, w którym zawiązywało się relacje sąsiedzkie. Jeden sąsiad pomagał drugiemu. W czasach, kiedy wieś nie była zmechanizowana, wykopki odbywały się za pomocą jedynie ludzkich rąk. Mieszkańcy miejscowości chodzili od sąsiada do sąsiada i wspólnie kopali ziemniaki na każdym z pól. Praca kończyła się rytuałem opisanym następującymi słowami: „Na zakończenie wykopek: jak już były kartofle pokopane, to tu tego co my kopali, to ten robił pyrczok. I wtedy było „grane”. Ile tam było panien! Każda się pomyła i były placki popieczone z kartofli. To były właśnie pieczone tzw. Pyrczoki. W piecu na blasze! Tam jest i cebulka i jest pieprzu trochę, troszeczkę mąki, żeby to się trzymało.” (relacja ze wsi  Dziadowice, gm. Malanów) [„Cuda wianki”, red. Anna Leszczyńska, Turek 2014, s. 48].

źródło: polona.pl

Jest to danie pozornie proste, jednakże występuje na zakończenie pracy, dla zmęczonych i często zmarzniętych ludzi. Zapowiada też dobrą zabawę, zasłużoną po ciężkiej pracy. Potrawa występowała w wersji prostej, bezmięsnej, ale także w wersji bardziej bogatej: „Pyrczok, to jest ciasto podobne jak na plyndzę. Tylko, że się dodawało skwarki i różne dobre rzeczy, na przykład cebulę, kto co miał. Jak się upiekło same kartofle i jajko się wbiło, to też się zjadło. Ale bardzo dobry był jak się tam boczek dodało, bo kiełbasa była w tamtych czasach trudniejsza do zdobycia. Kto umiał sobie zrobić to miał, a mięso miał przecież każdy, bo świniobicie zawsze było na kopanie ziemniaków. To się te skwarki, boczek, cebulę i ziemniaki razem w piecu po chlebie zapiekało. (relacja Bądkowa Drugiego, gmina Przykona). [„Cuda wianki”, red. Anna Leszczyńska, Turek 2014, s. 48]. Do pieczenia pyr czoku wykorzystywany był gorący piec chlebowy, który był w przeszłości w większości domostw wiejskich.

Mój premierowy pyrczok przygotowałam w sposób następujący:


Co prawda na wykopkach  w tym roku nie byłam, pieca chlebowego nie posiadam, więc mój pyrczok nie był zbyt profesjonalny. Powiedzmy, to taka próbka, inspiracja tradycyjnym przepisem. Nie przygotowywałam całej brytfanny, bo po pierwsze: kto by to zjadł? Po drugie: czy będzie nam smakować? Po trzecie: czy wyjdzie jak trzeba? Do zapiekania użyłam małych kamionkowych naczyń, które kupiłam ostatnio w sklepie, w którym jest „najtaniej na świecie” albo „wszystko za dwa złote”.
Na tarce utarłam 3 ziemniaki, dodałam 1 jajko, sól i pieprz. Na spód naczynia położyłam podsmażone plastry boczku (wędzony i parzony), na nie wyłożyłam przyprawione solą i pieprzem starte ziemniaki z jajkiem, na wierzch położyłam resztę boczku przesmażonego z cebulką.



Jakie to proste?
Piekarnik rozgrzałam do 200 stopni,
Na wierzch naczynia położyłam folię aluminiową, żeby się nasza zapiekanka nie przypaliła od góry, ale żeby dochodziła w całości. Tradycyjny pyrczok jest pieczony w brytfannie z pokrywką!!!
Po 30 minutach zdjęłam folię i piekłam dalej około 30 minut. Czas ten można skrócić.
Boczek na moim premierowym pyrczoku troszkę zbyt mocno się zrumienił, ale i tak był pyszny.


Rekomenduję, by danie jeść na gorąco!
Następnym razem nie dodam jajka, tym razem zaszalałam.




23.09.2019

Puszyste naleśniki bananowe



Weekend to czas, w którym - bez codziennego pośpiechu - przygotowanie śniadania dla rodziny może być prawdziwą przyjemnością. 

Przyjemność mam ja matka, przyjemność mają również konsumenci moich śniadań. Zwłaszcza, jeśli na stole pojawią się ich ulubione smakołyki. Na przykład naleśniki, których wielbicielami są moje dzieci odkąd pamiętam. Ostatnio kilka razy zrobiłam również pankejki, czyli puszyste wersje naleśników (takich amerykańskich). A takie przyrządza się najłatwiej z bananami.


Zaczęło się od tego, że w misce straszyły banany, których skórka była już w plamki albo brązowa. Wiadomo, nikt się nad nimi nie zlituje i nie zje, bo takie nieapatyczne i na pewno zepsute…
Na nic teoria o niemarnowaniu żywności, na nic gadanie o zero waste. Brązowych bananów nikt nie zje. Chyba, że… są ukryte w cieście naleśnikowym.

Pierwszy raz zrobiłam je myśląc, że mogą nie posmakować, że sama będę musiała pochłaniać te smaczne kalorie. Nie musiałam, myliłam się. Naleśniki wyszły za pierwszym razem, odtąd robię je często, głównie w weekendy, a dzieciakom sprawia to frajdę.

Składniki:
2 dojrzałe banany
05 l. mleka
2-3 jajka
3 łyżki cukru
Szczypta soli
Cukier waniliowy (opcjonalnie)
Łyżeczka proszku do pieczenia
1.5 szklanki mąki


Najpierw miksujemy w blenderze banany z mlekiem, powstaje gęsta baza naszych naleśników. Mieszamy ją mikserem (na wolnych obrotach) z cukrem, jajkami, mąką (do której uprzednio dodajemy proszku do pieczenia). Ciasto powinno być gęste jak kwaśna śmietana.

Na rozgrzaną patelnię, posmarowaną delikatnie tłuszczem (olej albo masło), wlewam tyle ciasta, by usmażyć jednocześnie 3 małe naleśniki. Smażę do uzyskania złotego koloru (po obu stronach oczywiście).

Dojrzałe banany mają w sobie dużo słodyczy i aromatu, dlatego nie przesadzajcie z białym cukrem!!!


Gotowe placki można podawać z konfiturą. Dzieci lubią coś kwaskowatego, np. galaretkę czerwonej porzeczki, ja lubię z dżemem dyniowym. Podobno wybornie smakuje z syropem klonowym. Tutaj inwencja w Waszych rękach!

Sam fakt, że przepis zamieszczam na prowincji to zasługa mojej córki, która nalegała, że przepis powinien zostać tu opublikowany. W tym miejscu pozdrawiam wszystkie mamy szalonych nastolatek i nastolatków. Bananowe naleśniki powinny spowodować uśmiech na zadąsanych twarzach naszych podlotków!


Smacznego!


Ps. znikają z talerza tak szybko, że nie jestem w stanie zrobić porządnych zdjęć, to chyba najlepsza rekomendacja dla przepisu :)

13.09.2019

Piątek, czyli pyry z gzikiem


Może moja rodzina nie była dla mnie autorytetem w zakresie przestrzegania cotygodniowego piątkowego postu. Zdarzała się wszak piątkowa kiełbasa, najlepsza z  bigosu, i inne rarytasy, ale jednak to z piątkiem i dzieciństwem kojarzę tradycyjne potrawy bezmięsne.

Najbardziej zapamiętany przeze mnie duet to gzik z pyrami w mundurkach albo inaczej pyry z gzikiem.
Nie ma nic prostszego. Obiad taki przygotowuje się w 15 minut.
Zastanawia mnie skąd pochodzi określenie „w mundurkach” dla ziemniaków ugotowanych w skórce. Najlepsze zawsze były te wyjęte prosto z parownika. Tak. Na wsi u babci, gdzie spędzałam większą część mojego dzieciństwa były świnie, specjalnie dla nich była przygotowana pasza na bazie parowanych ziemniaków, otrębów i czegoś jeszcze, czego nie pamiętam. Mnie jako dzieciaka i resztę moich kuzynów i kuzynek interesowały tylko ziemniaki - gorące, parzące w ręce. Miały też swój niesamowity zapach, inny niż ziemniaki gotowane w domu.




Kiedy parowanie w wielkim parniku kończyło się, ustawialiśmy się gęsiego i każdy z nas dostawał swoją porcję. Do tego było masło i sól. Łapkami obieraliśmy łupiny, smarowaliśmy masłem, soliliśmy… co to była za frajda. No i smak… Prosty i niezwykły za razem. Smak wakacji, smak beztroski, smak ziemi, w której się bawiliśmy całymi dniami. Kiedy teraz zamykam oczy i myślę o tych sytuacjach słyszę śmiech zgrai dzieciaków, szczekanie psa, żarty… Słyszę głos wsi Tomisławice. Mam przed oczami dziadka siedzącego na ławeczce pod wielkim jaworem i babcię stojącą na ganku. To był piękny, smaczny czas. Wszystko było takie proste, nawet smaki.

Wracając do piątkowego obiadu. Pyry już w zasadzie mamy. Jeśli ktoś nie ma wiejskiego parownika, wystarczy że ma garnek z przykrywką bądź szybkowar. Należy wybrać średniej wielkości ziemniaki, ważne, żeby były mniej więcej tego samego rozmiaru. Włożyć je, nieobrane [sic!] do garnka z gotującą się wodą, ale wody nie może być za dużo. Ważne, żeby się uparowały, a nie ugotowały. Zapełniony garnek przykrywamy pokrywką. Niech się parują, ok. 15-20 minut.
W tym czasie możemy przygotować gzik. Dopełnienie smaku.

Gzik to nic innego jak dobrze rozgnieciony twaróg (ja wybieram półtłusty), wymieszany z kwaśną śmietaną. Najlepiej zrobić twaróg samemu, podobno to nic trudnego. Ale wiadomo, że z dziś w sklepach mleko już nie takie. Jeśli kupujecie gotowy twaróg dobrze zakupić taki, który pochodzi z lokalnej mleczarni. Doprawiony do smaku solą i pieprzem, podaję w wariantach z czosnkiem lub drobno posiekaną cebulą. Bajkowo wygląda i smakuje również ze świeżym szczypiorkiem. Ale zieleninę można podać na oddzielnym talerzu i dodawać do gzika na sam koniec. Nie musi to być tylko szczypiorek, może być nać pietruszki, rzeżucha, rukiew wodna, kolendra, bazylia, cokolwiek Wam przyjdzie do głowy.


Po wymieszaniu nabiału mamy jeszcze chwilę. Możemy go włożyć do lodówki, zimny gzik lubię najbardziej.
Kiedy ziemniaki kończą się parować wyjmujemy je na miskę, kładziemy na stół, obok wykładamy gzik. Teraz tylko od nas zależy w jakich proporcjach będziemy dobierać składniki i jakich dodatków będziemy używać. Moja mama obierała wszystkie ziemniaki, ja tego nie robię, podaję w mundurkach, bo uważam, że to cały urok w własnoręcznym ich obieraniu. Do zestawu można podać masło, zawsze na stole powinna stać solniczka i pieprzniczka.


Takie to proste. I pyszne. Pewnie dlatego niezmienne od lat. Od pokoleń!

09.09.2019

Czas na demokratyczną sałatkę ziemniaczaną


Kiedy kończy się lato trochę mi smutno, to nic dziwnego i pewnie większość z Was ma podobne przemyślenia...  Nie ukrywam jednak, ze w tym roku na myśl o jesieni oddycham z ulgą, bo upały zmęczyły mnie niemiłosiernie. Podczas skwaru nie mam ochoty jeść, a co dopiero krzątać się po kuchni i myśleć o niej twórczo. Cieszę się na koniec lata i początek jesieni, bo kulinarnie jest to piękny czas. Doceńmy to :)

Podczas tego lata najchętniej jadłam chłodniki. Nic odkrywczego dla wielu z Was i dla moich najbliższych również. Latorośle za chłodnikami nie przepadają, dlatego musiałam kombinować dania, przy których nie musiałam spędzać godzin nad gorącymi garami.




Były więc często sałatki. Jedną, którą zrobiłam na szybko któregoś upalnego dnia, dzielę się dziś z Wami, bo podbiła moje, mojej rodziny i znajomych serca, a raczej podniebienia. Jest dziecinnie prosta, orzeźwiająca i smaczna, i kolorowa.  
I ma tylko 4 składniki:

ziemniaki ugotowane w mundurkach
cebula czerwona
ogórki kiszone 
koperek

olej, sól, pieprz, opcjonalnie wyciśnięty czosnek.

Nie podam wam proporcji, bo to kwestia indywidualna. Najwięcej objętościowo jest ziemniaków, dlatego sałatka nosi nazwę ziemniaczanej. Reszta tak naprawdę tę sałatkę doprawia. To Ty decydujesz ile dodasz ogórków i reszty!!!




Ziemniaki wybieramy sałatkowe, takie, które się nie rozsypią po ugotowaniu. Ja od dwóch lat kupuję od rolnika na ryneczku galę i bardzo nam smakuje i do sałatek nadaje się idealnie. Zawsze do sałatek najpierw gotuję ziemniaki w mundurkach. Tak sobie stygną, potem je obieram i kroję jak już są zupełnie zimne. Pokrojone ziemniaki wkładam do miski i dodaję oleju, żeby się za bardzo nie posklejały. To nam ułatwi wymieszanie sałatki na dalszych etapach.

Kolejno dodaję:

  • drobno pokrojone ogórki kiszone, własnoręcznie przygotowane latem,
  • czerwoną cebulę bardzo drobno siekaną,
  • na koniec posypuję wszystko świeżym koperkiem, który kocham bezgranicznie.




Teraz pozostało nam wymieszanie wszystkiego i doprawienie solą pieprzem, ewentualnie wyciśniętym świeżym czosnkiem. Teraz czas włożyć sałatkę na kilka godzin do lodówki, żeby smaki się przegryzły.




Nie dodaję majonezu, choć można by było. Lubię wersję light, fit, czy jak to nazwać :). Lubię tą wersję prostą, bo choć składa się tylko z czterech składników jest charakterna. 

To sałatka demokratyczna, to Ty decydujesz jakie będą proporcje ogórka do ziemniaka i cebuli. Życzę, żeby balans został zachowany :) Życzę również dużo koperku, bo on pomaga w ewentualnej niestrawności.

Smacznego.

26.07.2019

Leniwe, na koniec tygodnia


Przychodzi ten czas, wyczekany piątek, godzina 15.30. Wracasz do domu. Przed Tobą weekend, wiesz, że chcesz go dobrze zacząć. Jeśli dobrze, to i smacznie.

Piątek to tradycyjnie dzień postny. Co prawda, odkąd mamy w domu wegetariankę mięsa ci u nas jak na lekarstwo. Zwłaszcza w taką pogodę. Staram się jak mogę robić obiady sama, nie używać półproduktów i gotować tradycyjne dania. Staram się gotować potrawy, które z radością zjedzą moje dzieci. Czasem sięgam po przepisy babci, mamy, teściowej, lekko je odchudzając, podaję je moim bliskim z czułością.

Dziś też. Drżały mi ręce i mocno biło serce, bo zmierzyłam się z przepisem teściowej. Pierogi leniwe, które robi na specjalne zamówienie dla moich dzieci nie mają konkurencji. Ja nigdy wcześniej ich nie robiłam, dziś zatem miały premierę w mojej kuchni.
To kolejny prosty przepis, choć nieco bardziej wymagający niż zaproponowana ostatnio potrawka z cukinii i marchewki.

Do pierogów leniwych potrzebujesz :
Twarogu - 250 g,
2 jaja,
Szklankę mąki,
Sól,
Masło,
Bułka tarta.

Białka jaj ubijamy na sztywną pianę.
Żółtka ucieramy z twarogiem. Do utartej masy dosypujemy mąkę, wyrabiamy, na koniec delikatnie łączymy z ubitym białkiem, odrobinę solimy. Ten proces wykonujemy w misce, będzie wygodnie.


Ciasto wykładamy na stolnicę. Oczywiście potrzebujemy jeszcze mąki, żeby podsypać pod klejące się trochę ciasto. W razie potrzeby dosypujemy mąki do ciasta. Dzielimy je na części, wałkujemy, kroimy tak jak kopytka, można w kostkę, kto jak lubi. Ja zrobiłam leniwe a’la kopytka. Wkładamy na wrzącą osoloną wodę, po wypłynięciu gotuję je jeszcze ok. 3 minut. Odcedzamy, podajemy, jemy.


Można je polać masełkiem, jeść w wersji wytrawnej albo na słodko.
U mnie dziś były z cukrem, cynamonem i bułką tartą i świeżą miętą. Były doskonałe, ale trochę za mało. Dzieci zjadły wszystko, mi zostały tylko 3. Następnym razem podwoję proporcje. Podany przepis wystarcza dla dwóch nienażartych nastolatków.


W kuchni lekki nieład, ale warto. W końcu przed nami cały weekend, można posprzątać w spokoju, nikomu się nie spieszy.
Smacznego.

25.07.2019

Szybki obiad w środku tygodnia


Etat ma wiele plusów. Pensja co miesiąc, regularny tryb życia, praca od do, składki na ZUS odprowadzone. Jest jeden problem, wracając z pracy między 16 a 17 nie mam już siły i ochoty na nic. A w domu czekają głodni nastolatkowie, rozpieszczeni kulinarnie, oczekujący, że zawsze będzie smacznie. Obiadów na zapas nie robię, bo zjadają to na śniadanie i obiad trzeba robić tak czy siak.

Żeby codzienne jedzenie było urozmaicone i smacze muszę korzystać z wypróbowanych pomysłów. Patentem są szybkie posiłki, które jednak z niezdrowym fast foodem nie mają wiele wspólnego. W sytuacjach kryzysowych przychodzi kasza kuskus i cukinia. Dziś zdradzę wam przepis na obiad, który spokojnie w 20 minut można przygotować i nakarmić 4 osobową rodzinę. Koszty też niewielkie, a smak całkiem przyjemny.

Potrzebne będą: młoda marchew, cukinia, czosnek, przyprawy (słodka papryka suszona, kurkuma, cynamon, sól, pieprz, curry, cokolwiek lubicie)
Na początek obraną marchew kroję w cieniutkie plasterki (mogą być słupki, ale to mi zabiera więcej czasu), może być starta (ale ja wolę pokrojoną, bo wolę w wersji delikatnie chrupiącej). Na patelni rozpuszczaj i podgrzewam masło klarowane (tak, kocham kuchnię na maśle, kiedyś o tym pisałam!), na rozgrzane wsypuję plasterki marchewki. Lubię jak się podrumieni.


W tym czasie kroję cukinię, lubię młodą, której nie trzeba obierać ani wydrążać pestek. Ma lepszy smak i ładniej wygląda. Oczywiście mam wolną rękę w pogotowiu, żeby mieszać marchewkę i pilnować, żeby się nie przypaliła. Wstawiamy ją na mały ogień!


W tym samym czasie wstawiamy wodę w czajniku. Wszystko kwestia organizacji.
Na marchewkę wrzucamy pokrojoną cukinie, doprawiamy, mieszamy, cukinia puszcza sok, wszystko się ładnie dusi. Przyprawy takie jak kurkuma, słodka papryka i cynamon, nadają nie tylko smaku i aromatu, ale też ładnie barwią potrawę. Ma teraz czas, żeby przejść smakiem, można podlać delikatnie wodą, żeby się nie przypaliło.


Woda już zagotowana? Zalewamy wrzątkiem kuskus, zgodnie z instrukcją na opakowaniu. W czasie, kiedy kasza uzyskuje idealna konsystencję, nasza warzywna doskonałość jest już prawie gotowa.


Myślę, że nie minęło 20 minut. Danie gotowe. Szybko, zdrowo, kolorowo.
Polecam cukinię także w innych wariantach. Moje danie jest sprawdzone, warzywa soczyste, chrupiąca jeszcze marchewka i nie przeciągnięta cukinia tworzą kompozycję bardzo przyjemną. To prawdziwy letni obiad. A kuskus robi się sam. Z warzywami smakuje świetnie. A jak zostanie jego resztka – można przygotować orzeźwiającą sałatkę.
Przepis na taką sałatkę zdradzę niebawem. Smacznego.

29.03.2019

Syrop z pigwowca - najlepszy na przeziębienie



Mam nadzieję, że zima pożegnała się z nami na dobre, że odtąd tylko: zieleń, kwiaty i słońce. Od jesieni szaleją paskudne wirusy, trzymają długo, nie chcą odpuścić. Na szczęście nasza czwórka jakoś przetrwała ten paskudny czas. Ja tylko kilka dni przeleżałam w łóżku, kurując się w sposób naturalny. Ale wielu znajomych choroby i przeziębienia trzymały długo i nie chciały odpuścić.



Ulubione naturalne wspomagacze naszej odporności to od kilku lat niezmiennie: syrop z kwiatów czarnego bzu, o którym pisałam tutaj albo syrop z mniszka lekarskiego przepis znajdziesz klikając tu. Najdłużej jednak w moim domu króluje syrop z pigwowca, który od wielu lat przygotowuje moja mama. Zawsze wracając z Turku do domu zabierałam ze sobą gotowe słoiki. Ubiegłej jesieni zmierzyłam się z pigwowcem sama.



Mój tata, jako że ma świetną rękę do roślin, rozmnożył ten piękny krzew, który jest wielkości ogromnego żywopłotu pod domowym tarasem. Pełni on kilka funkcji, przede wszystkim ozdobną i owocodajną. A że pigwowiec to samo dobro, każdy z nas wie.


Jednym z pigwowcowych rarytasów jest syrop, który bardzo chętnie dodajemy do herbaty. Zwłaszcza w jesienne, zimowe i wczesnowiosenne dni. Ma bardzo dużo witaminy C. Jest kwaskowy, działa na herbatę jak cytryna, ale jest o wiele bardziej wartościowy. Jeśli sami zbieraliśmy owoce, wiemy gdzie rosły i jesteśmy przekonani, że nie były podlewane czy spryskiwane żadnym świństwem to jesteśmy w doskonałej sytuacji.
W październiku ubiegłego roku kilka wieczorów spędziłam na przygotowywaniu tego rarytasu. W całym domu roznosił się zapach lekko cytrusowy, orzeźwiający. Tamtego roku pigwowiec obrodził pięknie, owoce miał dorodne, niczym jabłka. Żółte, złociste i aromatyczne.

Jabłuszka umyte najpierw proponuję przekroić na pół albo na ćwiartki, żeby łatwiej było wyjąć nasionka. Potem kroimy dość drobno. Pamiętajcie, że nie tylko syrop, ale owoce z tego syropu doskonale nadają się do konsumpcji!!! Krojenie pigwowca nie jest łatwe, owoce są dość twarde, najlepiej przygotować dobry nóż.


Pokrojone dobro kładziemy do miski lub garnka, zależy ile mamy tego skarbu, i zasypujemy cukrem. Ile cukru? Nie za mało. Cukier powoduje, że owoce puszczą sok, a na tym nam zależy. Poza tym cukier pełni tu funkcję konserwującą.. Zasypane pocięte jabłuszka zostawiamy na noc, a nawet dłużej, by zakryły się naturalnym syropem. Pachnie obłędnie. Po kilkunastu godzinach przekładamy nasze dobro do słoików i poddajemy delikatnej pasteryzacji.

Mojego pigwowca starczyło na cała zimę, mogłam nim obdarować znajomych, sąsiadów. Sama nie żałowałam sobie ani dzieciom, ani mężowi.

Nie martwcie się, jeśli zostaną wam owoce. Można je jeszcze wykorzystać. W jaki sposób? Robiąc na nich nalewkę albo dobierając wódeczkę, do takiego trunku lubimy dodać nieco miodu. Mikstura ta jest równie smaczna i aromatyczna, no i przede wszystkim zdrowa.
Polecam Wam. Niech żyje pigwowiec.





26.03.2019

Zupa krem z cukinii na wiosenne przesilenie


Jeśli obserwowaliście moje konto na Instagramie (@prowincjaok) zauważyliście zapewne, że ostatnimi czasy tęsknię za kolorami w kuchni. Dziś postanowiłam przygotować obiad na zielono. Co prawda dzień św. Patryka dawno za nami, ale któż zabroni nam kolorowej kuchni. Jeszcze w zielone gramy…


Pogoda paskudna, w marcu jak w garncu, słońce, chmury, deszcz, krupa śnieżna, śnieg, wiatr i zimno – tak było właśnie dziś, we wtorek 26 marca. Rozgrzana słońcem Normandii, rozczarowana pogodą po powrocie zakupiłam całą torbę warzyw. I przygotowałam rozgrzewający obiad. Miał być na dwa dni, ale niestety – jutro też jest dzień, dzień innego obiadu.


Co zrobiłam? Po kolei.
Potrzebne mi były:
Na zupę krem: 
Cebula, 2 sztuki
Cukinia, 3 sztuki,
Bulion warzywny,
Ziele angielskie, liść laurowy, sól, pieprz, kurkuma, natka pietruszki, czosnek.


Cebulkę podsmażyłam na oleju razem z zielem i liściem laurowym. Kiedy zaczęła się rumienić dodałam pokrojoną w kostkę cukinię, podprażyłam razem chwilkę i zalałam bulionem, tak tylko, by przykryć warzywa. Dodałam troszkę soli, pieprzu, kurkumy, część natki pietruszki. Kiedy wszystko się już ładnie ugotowało wyjęłam liście i ziele, dołożyłam drobno pokrojony czosnek i resztę natki pietruszki. Wszystko zblendowałam na gładki krem. Wyszło obłędnie zielono.


Ponieważ sama zupa nie zaspokoi moich najbliższych, obok ugotowałam kaszę burgul, a w piekarniku upiekłam (15 minut) pstrąga ( do niego tylko ciut soli, pieprzu i obrana cytryna w plastrach do środka). Wyjęłam również fasolkę szparagową z zamrażalnika (wiem, wiem, to nie jest sezon na fasolkę, ale ta była pyszna!).

Tak powstał nam świetny, szybki i piękny obiad. Zainspirowana wyjazdem i wypoczęta zabawiłam się w złożenie niestandardowego talerza. Niby postny obiad, a jednak wymiatał. Raził po oczach swoją zielonością, odżywił nas i smakował przednio.



Konstrukcja piramidy:
Zupa (gęsta, prawie jak mus), na środku porcja kaszy, na kaszę fasolka, na fasolkę pstrąg.
Dla smaku ozdobiłam, czyli doprawiłam olejem rydzowym. Dopełnienie smaku.

Obiad szybki, zdrowy, wege, czyli postny.
Polecam Wam. Wygnajcie nudę z kuchni!!!

Jeszcze w zielone gramy… 
Nie dajmy się przesileniu, nie przesypiajmy życia, bawmy się.


25.03.2019

O tym, jak się rozsmakowałam we Francji



Nie często podróżuję. Rzadko „bywam”, nie chodzę nagminnie do restauracji. Nie znam topowych miejsc, a jak już czasem do nich docieram, to zbyt często [nie oznacza, że zawsze SIC!] kończy się to rozczarowaniem. Nie wiem dlaczego tak jest, może mam pecha? Nie czuję się komfortowo w miejscach hipsterskich, może nie rozumiem, nie doceniam, nie jestem douczona w zakresie doceniania pretendentów do kulinarnych gwiazdek.

Jestem za to przyzwyczajona do strawy prowincjonalnej, prostej w formie i treści. Nie da się oszukać domowego sernika czy zrazów, a kopytka domowe dyskwalifikują wszelkie próby podejmowane przez chef’ów.

Są miejsca, które jednak mnie nie rozczarowują i mimo, iż na mojej prowincji czuję się najlepiej, to Francja, której smaki już trochę poznałam zawsze rozpieszcza mnie kulinarnie. Rozkoszuję się każdym kęsem bagietki, sera i łykiem wina. Może dlatego tak bardzo mi smakuje francuska kuchnia, bo odzwierciedla praktykowaną od wieków filozofię prostoty smaku, a przez to jego głębię. We Francji nie opieram się też przed odrobiną luksusu. Może niespecjalnie pasuję do takiego świata, ale… To tak jak piękny sen.
W tym roku mój wyjazd do Francji był spontaniczny. Pod Paryżem w Saint Germain en Laye świętowałam nadejście wiosny. Rozpieszczana przez francuską rodzinę mogłam spróbować potraw wyjątkowych i być w wyjątkowych miejscach.


O tej porze roku w kuchni brakuje mi kolorów i świeżości, dlatego mogąc zamówić w restauracji coś nieznanego nie waham się. Tym razem pierwszego dnia pobytu próbowałam sałatki z owocami morza. Wiadomo, że tam, nie położą na talerzu rozmrożonego produktu,  dostępność świeżych darów morza jest czymś oczywistym. I uwierzcie, łosoś smakuje inaczej, pełniej, a krewetki, w każdej postaci są niemalże słodkie. Mają smak. Duże wąsate krewetki, które kucharz ułożył na górze soczystej sałaty i wędzonym łososiu, smakowały świetnie, a radość sprawiło ich obieranie i jedzenie rękami. Prawdziwa frajda spożywania z najbliższymi rarytasów, popijanie świetnie dobranym winem, wprawiły mnie w iście świąteczny nastrój.


Celebracja posiłku we Francji jest wyjątkowa. Ale wiecie, co najbardziej wprawia mnie w zachwyt? To, że w środku tygodnia, w porze kolacyjnej, restauracja była pełna, przy stolikach siedziały rodziny, małe dzieci, dla których była to sytuacja naturalna, wszyscy wesoło gwarzyli, popijali wino. Dla nich może sytuacja zwyczajna, dla mnie uczta dla ciała i ducha. Na szczęście, i wierzę, że wejdzie nam to także w nawyk, Polacy też coraz chętniej wychodzą do restauracji. Choć to nadal niecodzienne, a raczej świąteczne wydarzenia, u nas też może być pięknie i smacznie.


Weekend spędziłam w Normandii. Słońce, szum morza, przypływy, wiatr we włosach. Dobrze zrobić sobie czasem kilka dni wolnego. Spakować się i wyjechać. Spotkanie siostrzane jest zawsze bardzo smaczne. Kilka wiosennych dni było prawdziwą kulinarną ucztą. Jak zawsze przywożę z Francji trochę świeżych przepisów, tymi podzielę się niebawem, bo najpierw muszę je na ojczystej ziemi zrealizować. Tekst, który czytacie ma być jedynie smakowitą relacją moich ostatnich dni.

Przedostatniego dnia pobytu zostałam zaproszona do urokliwej restauracji położonej tuż przy plaży, nad samym morzem. Akurat zachodziło słońce, a było już po 19.00. To kolejny atut, dni są o wiele dłuższe… Niesamowite! Ale wracając do sedna. Restauracja nazywa się Restaurant De La Mer à Pirou. Niezwykłe miejsce, z niezwykłymi właścicielami. Kobieta, która prowadzi to miejsce jest polskiego pochodzenia, świetnie mówi po polsku (uff…), a dania, które serwuje są naprawdę wyjątkowe, smaczne, dużo w karcie owoców morza (w końcu miejsce zobowiązuje!!!), karta zmieniana kilka razy w roku (wiem, w dobrych restauracjach to podstawa) i co fantastyczne, zdarzają się potrawy inspirowane kuchnią polską. Co prawda tym razem elementów swojskich dla Prowincji nie było, ale w końcu będąc we Francji marzyłam o kuchni lokalnej. I wiecie co, było wspaniale. Całego menu nie jestem w stanie z marszu opisać, ale wspomnę dwa dania, które mnie szczególnie urzekły.


Pierwszym z nich był talerz owoców morza: krewetki, ślimaki morskie i ostrygi. I to była moja premiera. Uwielbiam nowości, poza mlekiem i czerniną nie boję się eksperymentów. Ostrygi zamówiłam, choć oczywiście byłam sama siebie ciekawa i swojej reakcji. Pozostałe produkty były mi już znane, ale ostrygi – tylko w teorii. Tym razem zmierzyłam się w tym pięknym i klasycznym rarytasem z godnością. I zakochałam się. Tak, ostrygi są doskonałe!!! Poproszę więcej! Podawane z delikatnym sosem vinegret z szalotką. Spróbowałam i odpłynęłam. Wyobrażałam sobie ich smak i konsystencję inaczej, nie spodziewałam się eksplozji doznań, a jednak. Zdecydowanie jestem fanką ostryg. Nie wiedziałam, że Francuzi zajadają się ostrygami w święta Bożego Narodzenia. Co za naród. Czasem im tej fantazji zazdroszczę.


Dopełnieniem tej rozpusty był deser. Biszkopt z delikatnym jak chmury kremem przekładany konfiturą z pomarańczy. Do tego pomarańczowy sos i grapefruitowy sorbet. Orzeźwienie, lekkość oblana sosem czekoladowym. Dla takich chwil niech szlak trafi dietę. Było bosko, a do tego szampan z mikroskopijnymi bąbelkami, wspaniale schłodzony.
Wszystko takie ekskluzywne, eleganckie, prowincjonalne wcale, wręcz przeciwnie, ale co tam. Czasem lubię poczuć się jak królewna. Do tego za oknem przypływ.

Pierre –Yves i Agnieszka – Dziękuję za tą cudowną ucztę!!!



Kilka dni wolnego i mogłam przenieść się na chwilę do bajki. Było ciepło i pięknie, i wiosna, taka szalona kwiecista, pachnąca… Takiej pogody się nie spodziewałam. Nie wierzcie w przesądy, że w Normandii tylko deszcz i deszcz. Nic podobnego. Za każdym razem, kiedy tam jestem pogoda rozpieszcza. Nie ma okropnych upałów i żar się z nieba nie leje, ale słońca nie brakuje. A przy tym plaże piękne i puste… Ideał.


Oczywiście, żeby nie było – zdążyłam też zatęsknić do polskiego chleba i pierników. Ale tego, mam nadzieję, nigdy mi nie zabraknie.